Life at the Seminary

Vandaag een nieuwe post voor mijn ‘life at the seminary’-categorie. Het is de bedoeling om in deze categorie wat posts te gaan plaatsen over wat ik dagelijks meemaak, of gewoon over een bepaald onderwerp dat met het seminarieleven te maken heeft. Doel: voornamelijk om jongens die nadenken om deze weg te gaan een idee te geven wat het seminarie ook met iemand doet. En misschien ben jij geen jongen die daarover nadenkt, maar vind je het toch interessant

Het onderwerp vandaag is de roeping. Ik wil beginnen met zeggen dat iedere mens een positieve roeping van God krijgt. Met positief bedoel ik, dat Hij niet zegt “Jij mag geen priester worden, jij mag geen vriend zijn van die mens, of jij mag niet huwen, etc.” maar dat Hij echt een uniek en waardig plan voor jou hebt. Misschien roept Hij je om je vriendelijke lach en je coördinatievermogen te gebruiken om buschauffeur te worden… ik weet het niet! Maar Hij heeft zeker een bijzonder plan voor jou alleen.

Van al die mensen kiest Hij een aantal mannen om Zijn priesters te worden in de wereld. Als jij er soms over nadenkt om priester te worden, realiseer je eens hoe bijzonder die roeping is. Niet alleen wat je mag doen, maar ook hoe weinig mensen die bijzondere roeping hebben. Misschien een op de tienduizenden! Ik durf er niet altijd in de diepte over na te denken, omdat het zo’n groot cadeau is van God dat je jezelf heel erg klein voelt.

De manier voor iedereen, en dus ook voor toekomstige priesters, om hun roeping op het spoor te komen is gelegen in dit vers: “Als iemand Mij liefheeft, zal Hij mijn woord ter harte nemen; dan zal mijn Vader hem liefhebben en zullen We bij hem ons verblijf gaan houden.” (Joh 14:23). Je moet beminnen! Liefhebben! Als jij je steeds meer dit vers in je hart laat prenten, en ernaar gaat handelen, dan zul je zien dat Jezus bij je komt wonen (en Hij neemt zelfs nog iemand mee ook: de Vader!). En wanneer Jezus bij jou is, dan zal Hij ook aan jou zijn roeping openbaren. In mijn tijd van twijfel en onzekerheid, als ik niet wist wat ik moest doen, hoelang ik moest wachten of waar ik naar toe moest gaan, herinnerde ik mij alleen nog maar dit vers.

Het beste teken dat je priester moet gaan worden is niet dat je goed met mensen om kan gaan, al jaren misdienaar bent, meelevend bent (en misschien zelfs een beetje gestoord), maar, denk ik, dat je zelf veel nadenkt over het priester zijn… soms speelt die gedachte in je hoofd, of zit je voor je het weet websites van kloosters of seminaries te bekijken, of bid je ervoor. Als dat verlangen bij je aanwezig is, dan zou het best wel goed kunnen, dat dit verlangen door God in jou is gelegd. Het enige wat je dan moet doen, is dit verlangen beproeven. Daarom heb je een goede geestelijk leider nodig. Ik heb het dan niet over een goeie vriend, een oude non of de eerste de beste pastoor (hoewel je het natuurlijk bij al dezen goed kan treffen!), maar echt iemand die een gave heeft voor geestelijke begeleiding. Dat is namelijk niet iedereen gegeven!

Wat voor mij erg moeilijk was, was dat ik zo’n bijzondere roeping niet durfde accepteren. Ik heb eerst Gods liefde voor mijzelf moeten leren accepteren, wat heel moeilijk was. Pas toen ik mijn naaste kon zien door Gods ogen, realiseerde ik mij dat Hij ook zo naar mij keek en dat Hij mij echt heel erg liefhad. Ik wilde ook heel lang zekerheid… het heeft maanden geduurd voordat ik me echt realiseerde dat ik nooit een garantiecertificaat uit de hemel zou krijgen met de handtekeningen van Petrus, de H. Geest en Moeder Maria! Maar als de Kerk in de persoon van de bisschop jouw roepingsverhaal als authentiek beschouwd, dan kun je maar een ding doen: je overgeven aan de Heer, het Lam Gods, dat zich omdraaide naar jou en je aankeek (Joh 1:38).

Wie had gedacht dat het leven van een seminarist ook nog eens vermoeiend zou kunnen zijn? Voor mijn biologische klok (waar ik tot mijn ontsteltenis ben achtergekomen, dat die niet meer veranderd wil worden) loopt het seminarie een half uur te vroeg! Daardoor kom ik op een lesweek een klein beetje slaap tekort. Als je dan ook nog twee weekenden achter elkaar vol zit met van alles en nog wat, dan gaat dat er wel inhakken!

Afgelopen weekend was de stille dag, het 25-jarig huwelijk van mijn oom en tante en een seminarie-uitje. Ik heb helaas vanwege het zware programma het huwelijksfeest van mijn oom en tante moeten overslaan. Echt balen, vond ik, maar ik heb mijn grenzen inmiddels leren kennen en ben nu iets verstandiger dan 10 jaar geleden.

Mijn stille dag was dit keer in Tilburg, bij de Missionarissen van het Heilig Hart (M.S.C.). Mijn eigen spirituaal is ook een priester van het M.S.C., dus kon ik twee keer uitgebreid met hem spreken. Ik heb een mooie bezinning gehad over de drie spijzen die God ons geeft: zijn Woord (dat ons geloof voedt), zijn Eucharistie (dat in de stilte onze liefde voedt) en de wil van de Vader te doen (dat ons geloof voedt, omdat we niet meer op onszelf afgaan, maar op de Kerk). Het is wel heerlijk om even als seminarist tijd te nemen voor de Heer, even een dag eruit gaan, iets anders lezen dan je studiemateriaal… echt een verademing, maar wel intensief (d.w.z. niet echt rustgevend).

Zondag gingen we met het seminarie op bezoek bij de pastoor in Gestel (België), pastoor van Rompaaij, die part-time bewoner is van ons seminarie. Het was erg leuk om hem in zijn eigen omgeving te ontmoeten. We begonnen met een H. Mis in een supermooi klein kerkje, typisch niet-Nederlands (ik vond het dus heerlijk), met marmer, beelden, helemaal volgepropt met allerlei (echte) kunst en frubbels. Het mooiste van de dag was ons bezoek aan de abdij van Tongerlo, waar de patroon van ons jaar Pater Werenfried van Straaten (de spekpater) vandaan kwam. We werden allerhartelijkst ontvangen door de abt en kregen een mooie rondleiding, waar vooral stil werd gestaan bij de spirituele achtergrond van de Norbertijnen.

Teruggekomen in Gestel werden we allerhartelijkst ontvangen met een 8-gangen diner, voorbereid door de pastoor en een groep van zijn parochianen. Ik heb hierin echt een liefde van deze mensen ervaren voor ons, jonge priesterstudenten, en heb hun cadeau dus heel graag aanvaard. Zelf echter vind ik het wel echt buitensporig, hoor… ik had ze net zo dankbaar geweest voor een ander maal met liefde voor ons gekookt. Het maakt me wel erg gelukkig, dat deze mensen er zijn. Ik wil mijn leven gaan geven voor hen, en hoewel Jezus heeft gezegd dat het enige waar we op kunnen rekenen is, dat we omwille van Zijn Naam vervolgd worden, is deze dankbaarheid van de parochianen toch wel erg motiverend!

Ja, het is vrijdag en voor een doorsnee Nederlander kan over een paar uur het weekend echt beginnen. Volgens mij doen ze hun best op het seminarie om ons eraan te laten wennen dat het weekend juist de drukste tijd is voor mijnheer pastoor

Eens in de maand hebben we een stille dag van vrijdagavond tot zaterdagavond. Meestal wordt deze dag ingevuld door drie lezingen en intensiever gebed. Ik vind het idee erg sympatiek, maar omdat het heel erg kort is en omdat je thuis zit en je toch wel genoeg aan je kop hebt, is zo’n dag in de praktijk niet erg nuttig (vind ik, althans). Gelukkig laten ze je ook (wel) een keer per jaar zelf je stille dag plannen op een plaats van jouw keuze. Helaas voelen ze zich dan wel weer geroepen om zondag ook iets voor je in te plannen, zodat je bijvoorbeeld geen twee dagen een stil weekend kan houden of een weekendretraite kan doen.

Zoals je ziet, is het leven van een seminarist dus ook niet zonder frustraties en net als iedereen roeien we met de riemen die we hebben. Voor mij is het belangrijk om dus het beste uit die stille dag te halen… ik ga naar het klooster van mijn spirituaal, pater Jan Groenen M.S.C., in Tilburg. Heel handig, want dan heb ik hem gelijk in de buurt om wat dingen mee door te spreken. Omdat het ook een beetje mijn intentie is om met deze site wat te vertellen over mijn geestelijk leven, zullen jullie misschien nog wel het een en ander erover horen in de toekomst!

Zondag heeft een mede-seminarist een cultureel uitje voor ons gepland. Ook weer, helaas, een hele dag vol, van ’s ochtends 7 uur tot ’s avonds 10 uur. Echt een weekendgevoel heb ik niet, vooral omdat vorig weekend ik heel druk geweest ben met de wijding en de eerste Mis van Phuc. Hoe zou jij het vinden om 3 weken aan een stuk bezig te zijn en daarna uit te mogen zien naar een hele stapel tentamens? Jullie horen het, deze seminarist heeft hard jullie gebed nodig om zichzelf goed en helemaal te kunnen geven aan de Heer.

Zelf gaat komende zondag mijn hart uit naar de Sacramentsprocessie in Amsterdam. Ik ben daar vanaf het begin bij aanwezig geweest en mocht altijd voorop lopen met het kruis. Dit jaar, echter, zie je dat ik door ons uitje deze zondag niet mee kan gaan. Het volgende zeg ik zeker niet om mijzelf op de borst te kloppen, maar ik ga gehoorzaam zijn aan de rector en naar ons uitje en niet naar de Sacramentsprocessie. In deze onderwerping kun je werkelijk vreugde vinden! Als je alleen maar doet wat jij zelf wilt, of wat jij denkt dat goed is, welke grond voor de hoop heb je dan nog? Alleen als je afgaat op anderen en vertrouwt dat God ook door hen werkt (vooral degenen die over je zijn aangesteld), dan kun je jezelf trainen in de hoop. En dit is wellicht een van de zwaarste dingen in mijn seminarieleven!

Omdat het doel van deze pagina voor mij tweeledig is (iets over mij persoonlijk vertellen, maar ook een beeld geven van het seminarie zodat toekomstige seminaristen zich een beeld zouden kunnen vormen), wilde ik wat vertellen over deze dag.

Dinsdag is een vrij rustige dag wat lessen aangaat: we hebben alleen Geschiedenis van het Oude Testament dat op buitengewoon geanimeerde wijze – en met de nodige humor – gegeven wordt door onze conrector Filip de Rycke. Eigenlijk worden de verhalen uit de bijbelboeken (Koningen, Kronieken, Ezra, Nehemia, Jesaja, Jeremia, Ezechiel en wat kleine profeten) op chronologische wijze geordend tot de geschiedenis van het volk van Israël, al dan niet gestaafd met geschiedkundige bronnen buiten de Bijbel. Een boeiend vak, vind ik, althans.

Vervolgens ben je zo’n dag toch bezig met gebed (lauden, H. Mis aanbidding, korte meditatie en vespers). Zelf heb ik een seminarist nog geholpen met Latijn en heb ik om mijn tandarts-rekeningen te kunnen betalen zelf aan een meisje op 4 Havo nog bijles economie gegeven. Daar ben ik ook enige tijd mee bezig geweest om voor te bereiden (lekker buiten in de zon). ’s Avonds had ik na het eten mijn les Frans van diaken Hermans en vervolgens het geloofsgesprek, dat eens per kwartaal terugkomt.

Dit gesprek staat onder de leiding van onze part-time inwonende priester (pastoor) Ron van der Hout, die op dit moment aan het doctoreren is op iets (vast wel belangrijks) uit het boek Zacharia. Hij weet dit op een goede manier te doen – er is ruimte voor gebed en hij laat duidelijk iedereen aan het woord. De hele ‘filosofie-cours’ (wel 5 mensen) was aanwezig. Vandaag ging het over hoe we de priesterwijding, de eerste Mis van Phuc en de Maria-bidtocht door Den Bosch beleefd hadden en kwam zijdelings (het gebrek aan) de spiritualiteit op het seminarie aan bod. Tot slot hebben we het nog gehad over waarom sommige seminaristen een toog willen dragen, de voors en tegens ervan en hebben we geluisterd naar elkaars mening hierover.

Eigenlijk kan ik niet al teveel zeggen over de inhoud van de gesprekken, om zo het vertrouwen niet te schaden dat anderen in je stellen… een eigenschap die superbelangrijk is voor (aankomende) priesters! Toch wil ik dit gesprek wel even noemen: het is goed dat het er is, dat je even een moment hebt om naar elkaar te luisteren buiten persoonlijke gesprekken om. Je staat even stil om iets van jezelf te delen en vooral om iets van de ander te ontvangen. Je komt er zo achter dat de ander toch eigenlijk een heel bijzonder mens is, en bij jezelf kom je erachter hoeveel dat voor jou betekent om hem zo te mogen ontvangen!

Zoals al beloofd, een post over de priesterwijding van afgelopen weekend. Het is in veel bisdommen (en ook bij ons, dus) gebruikelijk dat deze valt op de zaterdag na Pinksteren. Toen ik nog bij de broeders van Sint Jan woonde en werkte, had onze prior eens gezegd, dat men belangrijke beslissingen uitstelde tot vlak na Pinksteren, vertrouwend op God dat Hij de Heilige Geest zou sturen en dat juist dit dus de meest genadevolle tijd was om belangrijke beslissingen te nemen.

Ik denk dat dit ook van toepassing is op de priesterwijding. Wij zitten hier allemaal wel op het seminarie en ze noemen ons ‘priesterstudenten’, maar ik zal heel eerlijk zijn: je kunt niet studeren voor priester. Waar we hiervoor studeren, is om eventueel wat dingen op te doen die nuttig kunnen zijn voor een priester, maar niemand behalve Jezus kan van jou een priester maken. In de tussentijd gebruiken we onze jaren op het seminarie vooral voor de vorming. Voor mij betekent dit vooral: een armoede beleven.

Ik heb een goede opleiding, heb goed geld verdiend, mijn eigen huisje met alles erop en eraan gehad, veel vrienden en gezelligheid. Ik kon doen wat ik wilde en gaan waar ik wilde. Nu moet ik elke ochtend om 7:15 in de kapel zitten, nu moet ik elke dag bij de maaltijden aanwezig zijn, de gebedsuren, de lessen, de conferentie, de recreatie, enz. Juist door je vrijwillig te onderwerpen aan de beslissingen van de Kerk, begin je Jezus te vinden. Je leert je helemaal op Hem te verlaten, want Hij is de enige reden dat je al deze dingen (en meer) ontbeert. Hoewel het echt moeilijk is en blijft (ik ben gewoon een heel zwak mens), is het ook een grote vreugde dit te mogen doen!

Daarom dat elke priesterwijding een belangrijke beslissing is. Het is niet zo dat ik of welke seminarist dan ook, ooit aanspraak mag of kan maken op de priesterwijding. Deze is geheel en al aan de Kerk voorbehouden. Zij (in de persoon van de bisschop) kiest iemand uit voor de wijding. Ik ervaar dit niet als een formaliteit, omdat ik denk dat het echt gaat om een bewuste uitverkiezing. Deze uitverkiezing viel afgelopen zaterdag mijn broeder Phuc te beurt.

Phuc is een jongen van mijn leeftijd (28), die zo’n tien jaar geleden vanuit Vietnam naar Nederland is gekomen. De foto’s van afgelopen weekend zijn nog niet binnen, dus ik heb hier even een foto van zijn diakenwijding vorig jaar geplaatst. Het eerste contact met het Sint-Janscentrum verliep voor mij via Phuc, toen ik hem in Keulen bij de WJD tegenkwam. Hij was zo aardig en enthousiast en erg gelovig, en dat heeft natuurlijk wel bijgedragen aan het feit dat ik hier nu zit. Het moment van de foto is de handoplegging, waardoor (samen met het gebed) de Geest wordt afgesmeekt over de wijdeling en hij ook daadwerkelijk priester is. Dit moment is geheel in stilte, want daar waar wij stil zijn kan de Heilige Geest goed werken.

Enfin, ik maak er niet veel meer woorden aan vuil – een priesterwijding is een genade, iets bijzonders van God waar we hier allemaal naar toeleven op het seminarie. Als een van ons gewijd wordt, voelen we dat wij ook een beetje mee-gewijd worden, omdat we mogen delen in de vreugde en daar al een voorproef van mogen ontvangen. Als seminarist ben je wel de hele dag in de weer met allerhande klusjes om al het bezoek (een paar honderd man) te ontvangen. Zondag ben ik naar Phuc’s eerste Mis gegaan in Boxtel, wat een bijzondere ervaring was! Phuc straalde helemaal en hij deed het fantastisch! Hij is een heel bescheiden persoon met een heel diep geloof en hij spreekt vanuit zijn hart. Ik kan zoveel van hem leren… laten we hopen dat God mij in de komende 5 jaar mag voorbereiden voor het moment dat, zo Hij wil, ik priester gewijd zal worden!

Ik loop al weer wat achter vanwege Internetproblemen, maar ik wil toch nog iets vertellen over afgelopen weekend. Samen met mede-seminarist Matthijs van Dorp en een oude kennis van ons, Soe Hin, ben ik afgelopen weekend afgereisd naar Paray-le-Monial, waar eind 17e eeuw de Heilig Hart devotie ontstond door openbaringen van de Heer aan de H. Margareta-Maria Alacoque. Hieronder een afbeelding van de 12e eeuwse basiliek daar:

 De reden voor onze korte pelgrimage tijdens het pinksterweekend was de inkleding van een vriend en oud-leerling van mij Thomas van den Elshout, die nu als broeder Johannes-Pio ingetreden is bij de Broeders van Sint Jan. Ongeveer tien jonge mannen zijn samen met hem in het noviciaat begonnen, en 11 anderen deden dat weekend hun eeuwige geloften. Ik moet je zeggen, ik weet niet wat ik allemaal heb meegemaakt daar – zoveel genade in een keer ontvangen…

Je bent je op zo’n moment heel erg bewust dat er mensen zijn die een toewijding gaan doen aan God. Mijn oud huisgenoten uit de tijd dat ik bij de broeders woonde (en die ik nu voor het eerst in habijt weerzag), Jonas Kislich en Guillaume Bessières, waren er ook. Ze heten nu broeder Immanuel en broeder Jean-Seraphim. Jonas – die idioot – sprong me vanuit het niets achter op de rug! Ja, mensen, ook wij religieuze lui doen zulke gewone dingen!

Als je daar bent, komen mensen naar je toe: wil je bidden hiervoor, wil je bidden daarvoor? Ik kan je niet zeggen hoe geweldig het is dat mensen je hun moeilijkheden toevertrouwen! Daarnaast zijn er ook mensen die je in hun vreugde willen laten delen, zoals een bevriende broeder die binnenkort diaken wordt gewijd en gewoon met me wilde delen hoe hij dat beleeft. Het is niet niets: wij kunnen er zes jaar bewust naar toeleven, zij horen het en liggen binnen enkele maanden op de mat!

Maandags op de terugweg zijn we natuurlijk gestopt bij Domremy-la-Pucelle, waar Jeanne d’Arc geboren is. Gelukkig heb ik mijn twee reisgenoten bereid gevonden om daar halt te houden en we hebben er vijf uurtjes doorgebracht. Het kerkje waar ze gedoopt is, is nu eindelijk in de tweede fase van restauratie. Broeder Axel was bereid om ons even te laten zien hoe de afgesloten kerk er nu van binnen uitzag. Werkelijk ongelovelijk: de banken, beelden, altaarstenen, etc. zijn er nu allemaal uit. De muren zijn werkelijk schitterend glad en wit geworden, wat het donkere kerkje wat lichter maakt. Alles ziet er heel goed uit, en we hebben bij het doopvont waar Jeannette gedoopt is, kunnen bidden. Daarnaast hebben we de bron bezocht die in de tijd van Jeanne al bestond, de schiterende basiliek (zie foto hieronder) en het winkeltje waar Cécile, een vriendin van Donum Dei, werkt. Zij gaat binnenkort Zuid-Frankrijk af om gevangenen te bezoeken. Bid alsjeblieft voor haar reis, want het is ongelooflijk belangrijk apostolaat!

Zo, dat was het weer Morgen meer over de wijding van mijn mede-seminarist Phuc!

Plotseling weet je het: je begint een blog!

Nou ja, al met al, niet echt plotseling… toen ik twee jaar geleden mij serieus aan het bezinnen was om naar het seminarie te gaan, miste ik op Internet een site waarop wat ervaringen stonden van seminaristen in hun dagelijkse leven. Daarom dat ik al een hele tijd van plan was de website Life at the Seminary te beginnen en daarvoor is dit een voorzichtige aanzet. Later wil ik het wat gaan uitbreiden, ook posts in het Engels maken, enzovoort, maar tot die tijd moet je het doen met deze persoonlijke blog van mij.

Voor wie het nog niet weet, een blog is een afkorting van ‘web-log’ en gaat terug op het oude en eerbiedwaardige gebruik van zeelieden om dagelijks een logboek bij te houden. Mensen die ‘bloggen’ (deze lieden worden ook wel ‘bloggers’ genoemd) vandaag de dag, voegen nieuwe bijdragen toe (ook wel ‘posts’ genoemd) aan hun website, waarop vaak persoonlijke dingen over een bepaald onderwerp ter sprake komen. Nu je helemaal bijgepraat bent over alle terminologie, kun je met een gerust hart ook commentaar achterlaten op de ’blog’ als je op de link ‘(no) comments’ onder dit artikel klikt. Het zal leuk zijn veel van jullie te horen!

Kom vaak kijken, ik probeer elke week een aantal keer te gaan posten… en mijn site langzaam uit te breiden met foto’s en allerhande gekke dingen! In de tussentijd, bid veel voor mij — en ik hou jullie in mijn gebeden!