Nieuwe priester!
Zoals al beloofd, een post over de priesterwijding van afgelopen weekend. Het is in veel bisdommen (en ook bij ons, dus) gebruikelijk dat deze valt op de zaterdag na Pinksteren. Toen ik nog bij de broeders van Sint Jan woonde en werkte, had onze prior eens gezegd, dat men belangrijke beslissingen uitstelde tot vlak na Pinksteren, vertrouwend op God dat Hij de Heilige Geest zou sturen en dat juist dit dus de meest genadevolle tijd was om belangrijke beslissingen te nemen.
Ik denk dat dit ook van toepassing is op de priesterwijding. Wij zitten hier allemaal wel op het seminarie en ze noemen ons ‘priesterstudenten’, maar ik zal heel eerlijk zijn: je kunt niet studeren voor priester. Waar we hiervoor studeren, is om eventueel wat dingen op te doen die nuttig kunnen zijn voor een priester, maar niemand behalve Jezus kan van jou een priester maken. In de tussentijd gebruiken we onze jaren op het seminarie vooral voor de vorming. Voor mij betekent dit vooral: een armoede beleven.
Ik heb een goede opleiding, heb goed geld verdiend, mijn eigen huisje met alles erop en eraan gehad, veel vrienden en gezelligheid. Ik kon doen wat ik wilde en gaan waar ik wilde. Nu moet ik elke ochtend om 7:15 in de kapel zitten, nu moet ik elke dag bij de maaltijden aanwezig zijn, de gebedsuren, de lessen, de conferentie, de recreatie, enz. Juist door je vrijwillig te onderwerpen aan de beslissingen van de Kerk, begin je Jezus te vinden. Je leert je helemaal op Hem te verlaten, want Hij is de enige reden dat je al deze dingen (en meer) ontbeert. Hoewel het echt moeilijk is en blijft (ik ben gewoon een heel zwak mens), is het ook een grote vreugde dit te mogen doen!
Daarom dat elke priesterwijding een belangrijke beslissing is. Het is niet zo dat ik of welke seminarist dan ook, ooit aanspraak mag of kan maken op de priesterwijding. Deze is geheel en al aan de Kerk voorbehouden. Zij (in de persoon van de bisschop) kiest iemand uit voor de wijding. Ik ervaar dit niet als een formaliteit, omdat ik denk dat het echt gaat om een bewuste uitverkiezing. Deze uitverkiezing viel afgelopen zaterdag mijn broeder Phuc te beurt.
Phuc is een jongen van mijn leeftijd (28), die zo’n tien jaar geleden vanuit Vietnam naar Nederland is gekomen. De foto’s van afgelopen weekend zijn nog niet binnen, dus ik heb hier even een foto van zijn diakenwijding vorig jaar geplaatst. Het eerste contact met het Sint-Janscentrum verliep voor mij via Phuc, toen ik hem in Keulen bij de WJD tegenkwam. Hij was zo aardig en enthousiast en erg gelovig, en dat heeft natuurlijk wel bijgedragen aan het feit dat ik hier nu zit. Het moment van de foto is de handoplegging, waardoor (samen met het gebed) de Geest wordt afgesmeekt over de wijdeling en hij ook daadwerkelijk priester is. Dit moment is geheel in stilte, want daar waar wij stil zijn kan de Heilige Geest goed werken.
Enfin, ik maak er niet veel meer woorden aan vuil – een priesterwijding is een genade, iets bijzonders van God waar we hier allemaal naar toeleven op het seminarie. Als een van ons gewijd wordt, voelen we dat wij ook een beetje mee-gewijd worden, omdat we mogen delen in de vreugde en daar al een voorproef van mogen ontvangen. Als seminarist ben je wel de hele dag in de weer met allerhande klusjes om al het bezoek (een paar honderd man) te ontvangen. Zondag ben ik naar Phuc’s eerste Mis gegaan in Boxtel, wat een bijzondere ervaring was! Phuc straalde helemaal en hij deed het fantastisch! Hij is een heel bescheiden persoon met een heel diep geloof en hij spreekt vanuit zijn hart. Ik kan zoveel van hem leren… laten we hopen dat God mij in de komende 5 jaar mag voorbereiden voor het moment dat, zo Hij wil, ik priester gewijd zal worden!
Share Your Thoughts
Leave a comment to contribute to the discussion
To let us see what you look like, get a gravatar.