Vermoeiend!
Wie had gedacht dat het leven van een seminarist ook nog eens vermoeiend zou kunnen zijn? Voor mijn biologische klok (waar ik tot mijn ontsteltenis ben achtergekomen, dat die niet meer veranderd wil worden) loopt het seminarie een half uur te vroeg! Daardoor kom ik op een lesweek een klein beetje slaap tekort. Als je dan ook nog twee weekenden achter elkaar vol zit met van alles en nog wat, dan gaat dat er wel inhakken!
Afgelopen weekend was de stille dag, het 25-jarig huwelijk van mijn oom en tante en een seminarie-uitje. Ik heb helaas vanwege het zware programma het huwelijksfeest van mijn oom en tante moeten overslaan. Echt balen, vond ik, maar ik heb mijn grenzen inmiddels leren kennen en ben nu iets verstandiger dan 10 jaar geleden.
Mijn stille dag was dit keer in Tilburg, bij de Missionarissen van het Heilig Hart (M.S.C.). Mijn eigen spirituaal is ook een priester van het M.S.C., dus kon ik twee keer uitgebreid met hem spreken. Ik heb een mooie bezinning gehad over de drie spijzen die God ons geeft: zijn Woord (dat ons geloof voedt), zijn Eucharistie (dat in de stilte onze liefde voedt) en de wil van de Vader te doen (dat ons geloof voedt, omdat we niet meer op onszelf afgaan, maar op de Kerk). Het is wel heerlijk om even als seminarist tijd te nemen voor de Heer, even een dag eruit gaan, iets anders lezen dan je studiemateriaal… echt een verademing, maar wel intensief (d.w.z. niet echt rustgevend).
Zondag gingen we met het seminarie op bezoek bij de pastoor in Gestel (België), pastoor van Rompaaij, die part-time bewoner is van ons seminarie. Het was erg leuk om hem in zijn eigen omgeving te ontmoeten. We begonnen met een H. Mis in een supermooi klein kerkje, typisch niet-Nederlands (ik vond het dus heerlijk), met marmer, beelden, helemaal volgepropt met allerlei (echte) kunst en frubbels. Het mooiste van de dag was ons bezoek aan de abdij van Tongerlo, waar de patroon van ons jaar Pater Werenfried van Straaten (de spekpater) vandaan kwam. We werden allerhartelijkst ontvangen door de abt en kregen een mooie rondleiding, waar vooral stil werd gestaan bij de spirituele achtergrond van de Norbertijnen.
Teruggekomen in Gestel werden we allerhartelijkst ontvangen met een 8-gangen diner, voorbereid door de pastoor en een groep van zijn parochianen. Ik heb hierin echt een liefde van deze mensen ervaren voor ons, jonge priesterstudenten, en heb hun cadeau dus heel graag aanvaard. Zelf echter vind ik het wel echt buitensporig, hoor… ik had ze net zo dankbaar geweest voor een ander maal met liefde voor ons gekookt. Het maakt me wel erg gelukkig, dat deze mensen er zijn. Ik wil mijn leven gaan geven voor hen, en hoewel Jezus heeft gezegd dat het enige waar we op kunnen rekenen is, dat we omwille van Zijn Naam vervolgd worden, is deze dankbaarheid van de parochianen toch wel erg motiverend!
Share Your Thoughts
Leave a comment to contribute to the discussion
To let us see what you look like, get a gravatar.